A TEXT POST

Home sweet home

Hi bloggers,

Het is al belachelijk lang geleden dat er nog wat op deze blog gepost werd, maar toch vind ik dat er nog een passend einde aan onze verslaggeving moet gebreid worden.

De laatste weken in Kigali waren tof, we hebben onze gastgezinnen en de stad beter leren kennen, wat het afscheid op de avond van 3 mei er uiteraard niet gemakkelijker op maakte. Met spijt in ons hart stapten we op het vliegtuig, al verdween dit gevoel al snel toen we weer een voet op Belgische bodem konden zetten: eindelijk thuis! Onze ouders stonden ons al op te wachten in de aankomsthal van Zaventem, ze hadden ons blijkbaar gemist! Ik weet niet hoe het met Ebe zit, maar ik herinner me de autorit naar huis als één grote soep van verhalen, anekdotes en chocoladekoeken die mama had meegebracht. Heerlijk!

Na enkele dagen waren we de Belgische ‘way of life’ al weer wat gewoon, we moesten wel, want dan begon onze laatste stageperiode. Het was wat aanpassen om weer voor een Vlaamse klas te staan, maar de overgang is al bij al vlot verloren. Na deze stage (en enkele futiliteiten zoals afwerken van onze bachelorproef e.d.) zat ons schooljaar er al op!

Nu wachten we geduldig op de uitreiking van ons diploma; de één moet al wat langer wachten dan de ander.. ;) En dan begint het echte avontuur: de rest van ons leven!

Zoals je hier de afgelopen maanden hebt kunnen lezen, hebben we enorm genoten van onze stage in Rwanda. Het klinkt cliché, maar het is echt een unieke ervaring die je heel wat bijbrengt. Je leert zelfstandig zijn, openstaan voor vreemde culturen, je inleven in de situatie waarin andere mensen verkeren… Eigenlijk zou elke jongere verplicht moeten zijn om enkele maanden in een vreemd land door te brengen. Wij zijn alvast heel wat mensen dankbaar dat we deze kans gekregen hebben, zowel onze ouders als het KATHO-RENO, de VVOB en de VLIR. Daarenboven willen we ook onszelf bedanken, omdat we zo zot geweest zijn om hieraan te beginnen. Dankjewel!!

A TEXT POST

Never again

Dit is nu onze tweede week in Kigali, en het we worden het leven hier al goed gewend. Ebe en ik verblijven elk in een gastgezin, wat leuk is omdat we zo nog meer mensen leren kennen. We zitten niet te ver van elkaar, dus we kunnen nog regelmatig bij elkaar op bezoek komen. We hebben al heel wat uitstapjes gedaan met onze Rwandese families: marktjes bezoeken, door het centrum wandelen, naar het zwembad met de kindjes, gaan eten… Echt gezellig!

Iets minder gezellig misschien was Memorial Day vorige week zaterdag. Op 7 april is hier 18 jaar geleden de genocide begonnen en nu nog meer dan anders merk je dat het grootste deel van de bevolking daar nog zwaar onder lijdt. Zaterdag werden er enkele herdenkingsplechtigheden georganiseerd, en ook al weten we dat er vreselijke dingen gebeurd zijn in het verleden, toch heeft het me geschokt hoeveel mensen nu nog uitzinnig worden van verdriet. Tal van vrouwen moesten naar buiten gedragen worden omdat ze hysterisch werden, het was echt hartverscheurend. Bij elke vrouw die ik hoorde roepen en tieren ging het haar op mijn armen overeind staan. Het is misschien wat naïef van mij dat ik niet op voorhand beseft had hoeveel pijn de mensen nu nog hebben door wat er toen gebeurd is, maar ik heb zelf nog nooit zoiets akeligs moeten meemaken en ik denk dat het dan gewoon onmogelijk is om volledig te begrijpen hoe het voelt. Ik denk dat ik mezelf net om die reden mag gelukkig prijzen dat ik me niet voor 100% kan inleven in hun verdriet. Maar het deelnemen aan zo’n herdenkingen doet wel je besef groeien van het leed dat de mensen met zich meedragen, van de verschrikkelijke dingen die gebeurd zijn en nu nog steeds op andere plaatsen gebeuren, van hoe gelukkig wij zijn en hoe klein onze ‘problemen’ zijn vergeleken met wat andere mensen meemaken.

Zo zijn er voor de rest van de week overal in het land samenkomsten om te rouwen, te herdenken, getuigenissen te delen en verdriet te verwerken. De meeste mensen moeten deze week niet gaan werken, veel winkels zijn gesloten en er mag geen muziek gespeeld worden op openbare plaatsen, enkel muziek over de genocide en over God. Dit betekent dat we veel tijd kunnen doorbrengen met onze families, de stad kunnen verkennen of wat verder werken aan onze bachelorproef. Ook hebben we deze week moeten afscheid nemen van Bénédicte, de Waalse stagiaire die we hier hebben leren kennen. Haar drie maanden zitten erop en ze is gisteren vertrokken naar het thuisfront. We zullen haar missen! Maar dat betekent ook dit ik verhuis van gastgezin, ik zal namelijk Bénés kamer overnemen nu ze weg is. Niet dat mijn gastgezin niet leuk is (ze zijn geweldig!!), maar Bénés gastgezin is ook heel gezellig en zo leer ik weer andere mensen en omgevingen kennen. Claudine (mijn ex-gastmoeder) heeft me al uitgenodigd om te komen eten dit weekend, dus ik blijf gelukkig nog altijd welkom.

Vanaf volgende week zullen Ebe en ik werken in het VVOB-kantoor hier in Kigali, daarvoor gaan we onder andere een school in Kiruhura bezoeken die een scholenband heeft met een school in Mariakerke, Gent. Benieuwd hoe dat zal zijn!

Groetjes aan iedereen en tot binnen een paar weken!

A TEXT POST

Thank you teacher!

Twee weken geleden was het dan eindelijk zo ver; het moment van de waarheid was aangebroken: to fail or not to fail. En dat gold niet alleen voor de leerlingen… Waarschijnlijk met evenveel zenuwen als onze oogappeltjes begaven we ons naar de Main Hall, waar we erop zouden toezien dat zij de volgende vijf dagen het beste van zichzelf (en enkel zichzelf) zouden geven. In het begin verliep dat wat stroef, het was niet helemaal duidelijk wat de leerlingen wel en niet mochten doen, zo liepen de leerlingen bijvoorbeeld de eerste dag gewoon naar de wc wanneer ze dat wilden en wisselden ze onderling rekenmachines, al dan niet met de antwoorden er nog op.

Na de examenweek was het tijd voor het echte werk: het verbeteren. Voor de eerste keer in ons leven moesten wij bepalen welke studenten slagen, hopeloos gebuisd zijn of net op dat fijne lijntje ertussen balanceren en al dan niet een duwtje in de goeie richting verdienen. Drie rooie stylo’s later werd duidelijk dat, enkele uitschuivers buiten beschouwing gelaten, we trots mochten zijn op onze studentjes. Blijkbaar hebben ze toch het één en ander opgestoken van die  musungo’s die hen de afgelopen 6 weken vanalles hebben proberen wijs-maken (letterlijk dan).

De week daarop hebben we onze tijd gevuld met invoeren van puntenlijsten, bespreken van resultaten, afscheid nemen van al onze nieuwe vrienden (leerlingen én leerkrachten) en genieten van onze laatste dagen in het schitterende Kibuye. Als afsluiter zijn we naar het meer gegaan met alle leerkrachten, waar we een zwemcompetitie hielden (Ebe was de winnaar!), een boottochtje deden en daarna uitgehongerd een bord chips met brochettes naar binnen werkten. Zalig!

Afgelopen zondag zijn we dan met de hulp van enkele mensen van het VVOB (waaronder Carla Bracke van VVOB België, die speciaal voor ons naar Kibuye was afgereisd) verhuisd naar Kigali. Onderweg zijn we gestopt in Kiruhura, waar een secundaire school is die een scholenband heeft met een middelbare school in Mariakerke, Gent. Deze school zag er minstens even gezellig uit als Sainte Marie in Kibuye, ook deze zusters (van dezelfde orde als deze in Sainte Marie) waren zeer vriendelijk en hebben ons een waar feestmaal voorgeschoteld. Met ronde buikjes hebben we onze tocht naar Kigali verdergezet, waar we in de vroege avond aankwamen bij onze gastgezinnen. Ebe is terecht gekomen in een leuk gezin met 4 (!) dochters, in de buurt van Suzanna, terwijl ik een wijk wat verderop bij een collega van haar logeer, die twee kleine kindjes heeft en heerlijk eten klaarmaakt. We hebben het getroffen! En dat terwijl we binnen een maandje al moeten vertrekken… Zouden we niet beter nog wat langer blijven?

Veel zonnige groetjes en prettige paasvakantie!

A TEXT POST

Akagera

Hi bloggers!

Dit weekend was echt fantastisch! Het begon donderdag al goed met de aankomst van Pascale, onze coördinator, die beladen met zakken vol cadeaus bij Sainte Marie aankwam. Nog eens bedankt allemaal, wij (en onze buikjes) zijn zeer tevreden! ’s Avonds hebben we wat zitten kletsen, het doet deugd om te kunnen tetteren in je eigen taal!

Vrijdag heb ik mijn laatste lessen gegeven (Ebe was er donderdagochtend al vanaf), waarna we onze spullen gepakt hebben en vertrokken zijn naar Kigali. Voor de verandering moesten we eens niet met zo’n gammel busje reizen, aangezien Pascale voor een paar dagen een auto gehuurd had. Luxe! (We zijn niet meer veel gewend eh..) ’s Avonds inchecken in het hotel en een pizzaatje gaan eten, ons geluk kon niet op! :)

De zaterdagochtend zijn we naar het Akagera Park vertrokken. Beladen met een voedzame picknick, liters water, slaapzakken en matjes, precies echte avonturiers! Rond de middag zijn we aangekomen in het park, daar begonnen de eerste problemen al… We hadden al gemerkt dat de auto nog amper optrok op het laatste stuk (het zijn hier allemaal oude auto’s, dus zal daar wel aan liggen dachten we), maar toen we onze auto parkeerden zagen we dat de radiator water lekte. Bleek dat de motor aan het oververhitten was omdat er nog amper water in de radiator zat, best dat we al in het park waren aangekomen zodat de rangers daar ons konden helpen. Gelukkig was er geen lek, dus konden we de auto blijven gebruiken in het park.

In het Akagera Park is het namelijk de bedoeling dat je, met of zonder gids, rondrijdt over de aardeweggetjes om zelf op zoek te gaan naar de dieren. Op een kaartje van het park kan je min of meer zien waar de groepen dieren zich bevinden, maar sommige dieren (zoals de olifanten!) trekken constant rond en zijn zeer moeilijk te spotten. Nadat onze auto gerepareerd was, zijn we zelf al wat gaan exploreren in het park. We hebben dan al impala’s, bavianen, wrattenzwijnen en zelfs heel even nijlpaarden gezien! Na ons toertje zijn we naar de camping (lees: weide + wc zonder water) gegaan om alles in orde te brengen voor het donker werd. Het wordt hier al rond 18u30 pikkedonker, dus ben je best al wat voorbereid als je dan wilt kamperen. Toen zagen we ook dat we onze tank bijna leeg was, dus zijn we eerst nog 30km moeten terugrijden om bij te tanken, want in het park zijn er natuurlijk geen tankstations… Daar hebben we nog wat extra picknick gekocht om de avond mee door te komen.

Terug op onze fameuze camping ontdekten we dat er enkele tenten waren bijgekomen, en bleek dat we gezelschap kreeg van drie studentes Vroedkunde uit Leuven. Zij werden begeleid door twee Rwandezen, die al bezig waren een groot kampvuur te maken. Ebe was wat teleurgesteld dat hij zijn scoutstalenten niet kon etaleren, wij waren blij dat we zeker waren dat we de avond niet in het donker moesten doorbrengen. Onze boterhammen met pindakaas, Mutzig, nootjes en Marie-koekjes smaakten des te beter in de warmte!

De volgende ochtend waren we al vroeg uit de veren, omdat de meeste dieren net na zonsopgang te zien zijn. Ook waren we zo alle andere trackers voor, zodat wij de meeste kans hadden om beestjes te zien, voor ze weggevlucht zijn. Daarbij komt dat het altijd prachtig is om de zon te zien opkomen, zeker in zo’n mooie omgeving, dus op zo’n moment last hebben van ochtendhumeur is quasi onmogelijk. Lekker ongewassen zijn we snel onze gids gaan ophalen, om onze zoektocht te beginnen. En het was meer dan succesvol! Naast de dieren die we al gezien hadden, hebben we ook nog topi’s, zebra’s, giraffen en krokodillen gespot! En, bijna niet te geloven, plots kwamen we een ranger van het park tegen die zei dat er wat verderop drie olifanten gezien waren. Onze gids stuurde ons direct off road de brousse in (Ebe achter het stuur, die had er wel plezier in!), op jacht naar de olifanten! Bij een meer aangekomen zagen we plots twee olifanten, half verscholen in het water en achter de planten. Ons geluk kon niet op, zeker niet toen die twee kolossen plots besloten om uit het water te komen en nog geen 10m van onze wagen te komen paraderen! Zalig gewoon! Ebe stond wel klaar om elk moment te vertrekken, want als ze onze aanwezigheid plots beu waren kon ons geluk snel keren. Uiteindelijk hebben ze ons wel een paar keer uitgedaagd, maar voor de rest lieten ze ons met rust. We hebben enorm veel geluk gehad, we zijn waarschijnlijk de enige groep spotters die die dag olifanten gezien heeft!

Na goed 6 uren rondgereden te hebben, kwamen we tegen de middag aan het andere uiteinde van Akagera aan. Daar hebben we onze gids afgezet en zijn we terug vertrokken naar Kigali. We moesten jammer genoeg diezelfde dag nog het busje naar Kibuye halen, omdat de volgende ochtend de examens begonnen in Sainte Marie; het belangrijkste vak van allemaal (wiskunde) stond op het programma, dus daarbij moest ik jammer genoeg aanwezig zijn. De huurauto moesten we achterlaten in Kigali, het stof en slijk kreeg de verhuurder er gratis bij (in ruil voor de kapotte radiator). ’s Avonds aangekomen in Kibuye waren we bekaf, een douche heeft nog nooit zo’n deugd gedaan en ons gammel bedje voelde zachter aan dan een babybilletje.

Deze ochtend hebben we Pascale uitgezwaaid en nog eens bedankt voor het zalige weekend, eentje om niet te vergeten! Nu is het tijd om wat examens verbeteren en rapporten te bespreken, die leerlingen hier hebben geluk dat we allebei zo goed geluimd zijn nu :)

Groetjes! xx

A VIDEO

Beestjes spotten in Akagera National Park

A TEXT POST

Butare

Hoewel het ondertussen al ruim een week geleden is, moeten we toch nog iets vertellen over ons weekendje in Butare, de tweede (of was het derde?) grootste stad van Rwanda én tevens studentenstad bij uitstek. We hebben er onze hersens voor moeten pijnigen (dat weekend leek alweer een eeuwigheid geleden), maar uiteindelijk hebben we toch de volgende hoogtepunten op een rijtje kunnen zetten:

  • De heerlijke busrit van 3,5 uur van Kibuye naar Butare. Ik lag zoals gewoonlijk het grootste deel van de rit vredig te slapen, terwijl Ebe gecrashte camions spotte in de gracht.
  • De ontdekking van een winkeltje waar je patisserie, chocoladekoekjes en pizza’s kunt kopen. (Wat een verschil met al die armzalige ‘winkels’ in Kibuye!)
  • Ons bezoekje aan de markt van Butare, waar Bénédicte en ik onze shopachterstand van de afgelopen weken wat hebben weggewerkt.
  • Onze heerlijke (én voordelige) maaltijd in een typisch Rwandees restaurantje.
  • De overnachting in een zeer schattig motelletje met mooie binnentuin en een zalig ochtendzonnetje tijdens het ontbijt.
  • Het bezoek aan het National Museum: zeker de moeite waard!
  • De zoektocht naar de University Club van Butare en de frisse Sprite en Mutzig die daarna nog beter smaakten op het terras van de club.
  • De zalige busrit terug naar Kibuye, die ik voor de verandering eens actief meegemaakt heb. En maar best ook, anders had ik de camion gemist die plots achter ons reed; dezelfde die Ebe de dag ervoor in de gracht had zien liggen. Er was nog ongeveer 2/3e van over, de voorruit en de linkerkant van de cabine behoren tot het verkeerde derde deel…
  • De talrijke foto’s die hiervan nog volgen, zoals ik al zo vaak beloofd heb. (We ontzien het om ze up te loaden, we zullen er eens ons werk van maken als het internet hier een goeie dag heeft)

Samengevat was het een zeer aangenaam weekend, we hebben alles kunnen zien en doen wat we wilden én wat leuke ontdekkingen gedaan. Wel waren we wat verrast door de omvang van de stad. We hadden verwacht terecht te komen in een Rwandese mini-versie van Gent, terwijl Butare eigenlijk beter te vergelijken is met Torhout, zowel qua grootte als aanwezigheid van studenten. Nu pas beseffen we dat Kigali hier eigenlijk de enige stad is zoals wij dat kennen. Al betekent dat niet dat de andere steden, zoals Butare, geen leuke plaatsen zijn om te bezoeken. Zeker nog een tweede bezoekje waard!

Dikke zoen en veel groetjes!

A TEXT POST

We love you!

Hier zijn we weer met wat meer nieuws, sorry dat we jullie zo lang hebben laten wachten, maar zo blijven jullie tenminste in spanning uitkijken naar een nieuw bericht. We zouden jullie niet willen vervelen met té veel nieuws!

Vorige week hebben we goed doorgedaan met onze lessen, want deze week kregen de leerlingen hier General Tests, grote testen als voorbereiding op de examens. Volgende week zullen we de leerstof moeten afronden en wat herhalingslessen geven, zodat de leerlingen de week erop klaar zijn om aan de examens te beginnen. In die periode hebben wij dus 2 weekjes min of meer vrij, dan gaan enkele leerkrachten hier ons de mooiste plekjes in Kibuye laten zien! Daarna zullen we (helaas) nog een heel pak verbeterwerk hebben, maar gelukkig wordt al dat werk beloond in april, wanneer we een maandje in Kigali zullen vertoeven. Dan hebben we alle tijd om Rwanda nog meer te verkennen én ons met hart en ziel te wijden aan het schrijven van twee pareltjes van bachelorproeven…

Om te controleren of wij ons hier wel gedragen (en misschien ook een klein beetje om te genieten van het prachtige Rwanda) krijgen we vanaf volgende week bezoek van niemand minder dan Pascale Marichal! Ze komt ons hier een weekje vergezellen, zodat ze onze laatste lessen kan observeren en wat kan praten met de leerkrachten over onze prestaties. In het weekend zullen we een uitstapje maken naar het Akagera Park, een naar het schijnt prachtig park met giraffen, olifanten, zebra’s en tal van andere rare kwieten, iets om naar uit te kijken dus! :)

Dit weekend maken we, samen met Bénédicte, eerst nog een uitstapje naar Butare, een universiteitsstad in het Zuiden van Rwanda. Daar vind je ook het National Museum van Rwanda, zeker een bezoekje waard! Het afgelopen weekend is Béné trouwens naar Kibuye afgereisd, zoals jullie misschien al kunnen zien hebben op de foto’s op facebook. Het was heel gezellig, alleen jammer dat het de hele tijd regende… Gaan zwemmen in het Kivu-meer zal dus voor de volgende keer zijn. Foto’s volgen!

Ondertussen leren we de mensen hier steeds beter kennen, in het weekend gaan we al eens samen iets gaan drinken aan het meer of ’s avonds bij hen op bezoek voor een lekker kopje African Tea. Wat opvalt is hoeveel mensen zeggen dat ze ons graag hebben of zelfs graag zien! Ebe heeft hier al meerdere liefdesverklaringen gekregen (hij viel bijna van zijn stoel), is al officieus getrouwd met Françine, één van de leerkrachten, en zelfs de mannen zijn wel heel familiair met hem. Ook ik moet hier niet in de kou blijven staan, zo krijg ik toetsen terug waarop staat ‘teacher I really like you!’ (kan natuurlijk ook in de hoop op een extra puntje zijn) en brengt Innocent wel heel veel pannenkoekjes met choco of pindakaas als dessert (ai ai mijn lijn..)!

Dit alles kan zijn ofwel omdat we een bepaald soort feromoon afscheiden dat de Rwandezen hier stapelzot maakt van ons, ofwel omdat het gewoon in de mensen hun aard ligt om zo liefdevol en warm met anderen om te gaan, zelfs vreemden zoals wij. Het valt echt op hoe goed we overal ontvangen worden, wat mensen allemaal voor elkaar doen, we worden hier zelfs al ‘vrienden’ genoemd door mensen die we amper kennen. Wat een verschil met de koele kikkers die wij Belgen zijn ;)

- kikker out -

xx

A VIDEO

Ebe in actie! + lerarenkamer

A VIDEO

Sport en jeugdbeweging op woensdagnamiddag

A PHOTO

Jeugdbeweging van Sainte Marie